FRANC3S

FRANC3S
Franc3s
(autoeditado, 2007)

Doulle ao play no Winamp e soa unha guitarra distorsionada, unha batería, un teclado e un “maquilladoras de cadáveres sacando a pasear en carritos de bebés por el centro comercial, sus intestinos al sol aún, quedan muchos por matar”. A primeira na fronte. Continúo a miña arriscada travesía pola demo destes insólitos coruñeses -coruñesas máis ben xa que son a única banda galega na que maioría dos seus membros son mulleres- e o nivel non baixa: “no le mires a los ojos, no le enseñes los dientes, estate atento y aprende, no te corras aún y si no arde lávalo con leche”, “tres segundos antes de explotar, dos segundos antes de explotar, un segundo antes de explotar, calma, atentado en una terraza de verano”. Espectacular. Vouna ter que escoitar un par de veces máis antes de seguir. Xa está, creo que xa podo.

Fran3s son un grupo orixinal os mires por onde os mires. Xa non só polas súas letras a medio camiño entre a transgresión e o surrealismo (emparentadas en certa maneira coas dos seus paisanos Triángulo de Amor Bizarro e incluso coas dos grovenses Lentejas los miércoles), tamén pola súa proposta formal, prescindindo do baixo e apostando por un son encantadoramente primitivo ao que colabora que a maqueta estea gravada -ou iso parece, non sei se voluntariamente- como se gravaron as demos de toda a vida, na máis absoluta precariedade técnica. Algo que sorprende nestes tempos nos que -felizmente- a maioría das demos soan a disco pero que no caso de Franc3s outorga certo encanto engadido ao seu son. De feito, xa que sairon antes a colación, as primeiras demos de Triángulo de Amor Bizarro non soaban moito mellor que esta maqueta de Franc3s polo que podemos poñernos o disfraz de Rappel e vaticinar que estas tres elementas, tamén seguidoras de Surfin' Bichos e derivados por certo, teñen o potencial de transformar o rudimentario son destas pedras sen tallar nunha colección de engaiolantes xoias pop filoruidistas. A sensibilidade que emanan temas coma 21:03 e melodías tan inmediatas coma as de Devuélveme el estómago que te regalé acreditan ese potencial sobradamente.

Só un consello final. Non ao grupo, que non o precisa -saben ben o que queren e como conseguilo-, máis ben aos que vos pasedes polo seu Myspace a botar unha escoita: que as árbores non vos oculten o bosque. Non deixedes que a pésima calidade da gravación vos impida escoitar cada tema o suficiente número de veces como para chegar á exquisita esencia pop que se agocha tras ese lo-fi extremo.